1-    کاهش قدر مطلق تعداد بیسوادان از 2/14 میلیون نفر ( 5/52 درصد از جمعیت بالای 6 سال به بالا ) در سال 1355 هجری شمسی به 8/9 میلیون نفر ( 4/15 درصد از جمعیت 6 سال به بالا )  در سال 1385 هجری شمسی .

2-    کاهش اختلاف درصد باسوادی زنان و مردان از 5/23 درصد سال 55 به 8 درصد در سال 85 , در این خصوص شایان ذکر است که از مجموع شرکت کنندگان در فعالیتهای سوادآموزی در فاصله سالهای 1379 لغایت 1385 به میزان 6/83 درصد را زنان تشکیل داده اند .

3-    کاهش اختلاف درصد باسوادی در مناطق شهری و روستایی از 35% سال 1355 به حدود 13% در سال 1385 .

4-    تولید بالغ بر 400 عنوان کتابچه اطلاع رسانی و آگاه سازی و تولید 31 نشریه استانی .

5-    تاسیس و راه اندازی بیش از 3200 مرکز یادگیری محلی در سال 1385 جهت آموزش سواد و مهارتهای اساسی زندگی و شغلی , ارائه خدمات مشاوره ای و ساماندهی امور آموزشی و فرهنگی .

6-    ارائه آموزشهای پس از سواد و آموزشهای مداوم .

7-    زمینه سازی برای راهیابی هزاران نفر از سوادآموزان به آموزش رسمی و نهایتاً به مراکز آموزش عالی .

8-    همکاری با آژانس های بین المللی بخصوص صندوق جمعیت , یونیسف , یونسکو , کمیساریای عالی پناهندگان و ستاد بازسازی افغانستان .

9-    سوادآموزی کارکنان دولت , زندانیان و نیروهای مسلح .

10-  اجرای طرحهای مختلف با عناوین بسیج سوادآموزی , آموزش دختران روستایی , سوادآموزی عشایر , گامی بسوی نور , سرباز معلم , آموزش فرد به فرد , آموزش از طریق تلویزیون .

11-  دریافت 5 نشان و دیپلم افتخار از یونسکو و آیسسکو .

( ديپلم افتخار نوما - اهداء كننده : سازمان يونسكو سال 1369 ه ش - 1991 م ) 

عوامل موثر در سوادآموزی در ایران عبارتند از :

1-    حمایت بنیانگذار جمهوری اسلامی و مقام معظم رهبری

2-    حمایت دولت بنحوی که همه هزینه های سوادآموزی در ایران از طریق دولت تامین می شود .

3-    پایگاه مردمی نهضت سوادآموزی .

4-    ساختار و جایگاه سازمانی و داشتن مقررات منعطف .

5-    وجود عزم و اراده ملی .

     در چشم انداز 20 ساله جمهوری اسلامی ایران , برنامه توسعه ملی و سند آموزش برای همه با انتخاب دانایی به عنوان مبنای اصلی پیشرفت جامعه , جاسگاه ویژه ای به امر آموزش و پرورش اختصاص یافته است . بر اساس قانون اساسی چشم انداز بیست ساله و برنامه چهارم توسعه و چارچوب عمل داکار سند ملی آموزش برای همه تدوین شده است که یکی از اهداف آن افزایش نرخ باسوادی در جمعیت گروه سنی 15 سال به بالاتر و 24-15 ساله و ارتقاء کیفیت آموزشی مورد توجه بوده و بعنوان یکی از اولویتهای نظام آموزشی کشور در نظر گرفته شده است . در همین راستا جهت گیری های اساسی توسعه سوادآموزی کشور بشرح ذیل تدوین شده است :

     با سوادآموزی کامل کلیه گروههای سنی و با اولویت گروههای سنی فعال جامعه , ارتقای سطح دانش و تحصیل سواد آموختگان به بخش غیر دولتی و خصوصی , گسترش فعالیتهای سوادآموزی به آموزش چند رسانه ای نیمه حضوری و غیر حضوری و بهبود و اصلاح نظام آموزشی سوادآموزی .

نکات اساسی که در سالهای اخیر مورد توجه مسئولین سوادآموزی کشور قرار گرفته و برنامه های سوادآموزی را بسمت تحول کیفی رهنمون گردیده است عبارت است از :

1.     تغییر روش آموزش از روش سنتی به روش یاددهی – یادگیری مشارکتی

2.     محتوای آموزش هم اکنون بصورت مشارکتی و مبتنی بر نیازسنجی تولید می شود .

3.     مردمی کردن سوادآموزی و تلاش برای کاهش وابستگی به دولت

4.     کاربردی کردن سوادآموزی در جهت کمک به توسعه فرهنگی , اقتصادی و اجنماعی

5.     جایگزین کردن آموزشهای جذاب کیفی به جای آموزشهای تحمیلی و برقراری پیوند بین سواد و زندگی

6.     توجه به ارکان تعلیم و تربیت ( یادگیری چگونه دانستن , چگونه بکار بستن , چگونه زیستن , چگونه بودن )